De KNRM komt 80 keer per jaar in actie voor noodgevallen die rechtstreeks veroorzaakt zijn door slecht weer met als gevolg averij, zeeziekte of stranding. In sommige gevallen had de betrokken watersporter het weerbericht niet gevolgd of genegeerd. Plaatsvervangend schipper Ward kijkt terug op een actie met een schip in de problemen met NW7-8.

In het KNRM-bemanningsverblijf in Hansweert zitten schipper John Slabbekoorn en Ronnie van Dijk, één van de opstappers, rustig aan de koffie. Ondertussen vertellen zij honderduit over de stormactie van 14 januari. “Toen was het andere koek”, stelt Ronnie. “Sommige van onze bemanningsleden wisten niet dat het op de Westerschelde zó tekeer kon gaan…”

Als Wilhelmine van den Brink uit Rotterdam haar verhaal vertelt over de redding van haar gezin, komt er een ietwat technisch relaas, waaruit blijkt dat zij de zaak, ondanks een vol gelopen zeiljacht, onder controle had. Totdat ze zichtbaar ‘breekt’.
“Ik denk dat ik nog steeds ontken dat wij gered zijn uit een voor ons uitzichtloze situatie”. En al snel daarna wisselt ze weer van onderwerp. “Wat de meeste indruk op mij gemaakt heeft, is de volledige onbaatzuchtigheid van de reddingbootbemanning…”

Al pratend somt hij de schade op die hij overhield aan een surfongeval, afgelopen Koningsdag: gebroken (nek)wervels, een gebroken borstkas en gebroken ribben. Met name die eerste maakte de situatie natuurlijk uiterst kritiek. Vandaar ook dat de slotconclusie van windsurfer Jan Karel van der Toorn wellicht wat vreemd klinkt: “Ik heb ongelooflijk veel geluk gehad…”