Het is een zonnige dag in mei en er staat windkracht 4 tot hooguit 5 als Jaco Baak rond 3 uur ’s middags met zijn Wharram Hinemoa catamaran van 23 voet het IJsselmeer op gaat voor een ontspannen zeiltochtje tussen Lelystad en Urk. Niets wijst er dan nog op dat de KNRM hem 14 uur later na een koude nacht op een duwbak voor de kust van Urk zal redden.

Na toch een mooie vakantie in Sneek zette de 5-koppige familie Schurink koers naar hun woonplaats Zwolle. Op het IJsselmeer ging het mis: vier zieken, een defecte brug én een kapotte motor. “We verkeerden niet in levensgevaar, maar hulp was hard nodig.”

Vissermanschouw Dirkje ligt doorgaans in het Friese Heeg, maar het jaarlijkse onderhoud gebeurt in Zwolle. “Eigenlijk wilden we op 2 januari vanuit Sneek terugvaren, omdat de kinderen en Tom griep hadden, maar toen bleek de eerste brug defect”, vertelt Anne-Marie. “Het laten zakken van de mast heeft ons veel extra tijd en moeite gekost. Eenmaal op het IJsselmeer gaf tot overmaat van ramp de motor een alarmsignaal. De dynamo en de aandrijving van de koelpomp bleken defect. Daar zaten we, op het IJsselmeer ter hoogte van Rotterdamse Hoek, tussen de windmolens en op een vaarroute voor vrachtverkeer. Toen begon ik ‘m wel te knijpen.”

De redding van zes bange, zeezieke en onderkoelde matrozen in een stuurloos reddingsloepje was ook voor de redders van KNRM Hoek van Holland niet zonder gevaar. Toch wisten zij de onfortuinlijke zeelieden bij windkracht 7 en golven tot wel drie meter veilig aan wal te krijgen.

Bijzondere band. tussen reddingbootschipper en eerste coronapatiënt Schiermonnikoog

Marieke Blaauwwiekel was officieel de eerste coronapatiënt op Schiermonnikoog. Op 17 oktober 2020 werd zij in snel verslechterende toestand met de reddingboot naar de vaste wal vervoerd om opgenomen te worden in Groningen. Aan boord van de reddingboot was zij ervan overtuigd het niet te gaan halen.

Corona heeft binnen de KNRM zijn sporen nagelaten. Het werken op een kleine reddingboot is ingewikkeld als afstand houden het devies is en lange tijd stonden theorieavonden, klusdagen, bemanningsvergaderingen en evaluatiebijeenkomsten on hold. Er werd, en wordt, maar sporadisch en in kleine groepjes geoefend. En het sociale leven op het reddingstation – vanuit kameraadschap een basisbehoefte voor veel vrijwilligers – lag helemaal stil. Dat laatste was zeker ook voor de reddingbootbemanning van Schiermonnikoog een aderlating. “We maken als reddingstation een onrustige tijd door”, zegt Leroy van der Zaag, schipper van de reddingboot Koning Willem I. “En juist in roerige tijden is het noodzaak elkaar veelvuldig op te zoeken en zaken door te spreken. Dat dit niet kon, was echt heel ingewikkeld. Los natuurlijk van het niet kunnen oefenen. Met name voor de minder ervaren bemanningsleden was, en is, dat een aderlating. Je leert dit vak namelijk het snelst in de praktijk.”