De motor deed niets, zo dood als een pier
Wedstrijdzeiler Egbert Vroom groeide op in Enkhuizen met ontzag voor het water. Juist daarom controleert hij zijn eigen zeilboot altijd grondig en vervangt hij onderdelen ruim op tijd. Toch moest hij afgelopen augustus de hulp inroepen van KNRM West-Terschelling. Niet varend op zijn J-80, maar tijdens een vakantie op een gehuurde Lemsteraak met zijn gezin en vrienden.
Egbert vaart zijn hele leven, tegenwoordig vooral wedstrijden. Soms op wereldzeeën. “Mijn regel is: checken, checken, checken. Onderhoud doen nog vóór het nodig is, om problemen voor te zijn.” Ook deze vakantie waren de acht opvarenden goed voorbereid. Met gidsen en advies van de havenmeester kozen ze een afgelegen plek op het Wad: de Hoek van Duinen, ten oosten van Terschelling. “We hadden een fenomenale tijd gehad en uitgerekend dat we om 10 uur ’s ochtends moesten vertrekken vanwege springtij. Netjes op tijd stonden we klaar, maar toen we de sleutel omdraaiden… niets. De motor deed helemaal niets. Zo dood als een pier.”
Pech op vakantie bij Terschelling
Dat uitgerekend hém, iemand die altijd voorbereid is én in de raad van toezicht van de KNRM zit, dit overkwam, stak. “Ik voelde me opgelaten. Moest ík de KNRM bellen?” Gelukkig stond er een gunstige windkracht 3 richting West-Terschelling. Al zeilend kwamen ze van het anker af en voeren rustig terug. “We zouden op de rede voor anker gaan, zodat we de KNRM zo min mogelijk tot last waren en ze alleen een kort sleepje hoefden te doen.”
Zonder motor terug richting de haven
Ze voeren extra voorzichtig, omdat ze geen motor hadden om op terug te vallen. “Er heerste een gezonde spanning aan boord. We keken steeds goed naar het volgende rak. Was het bezeild of niet? Alles tijdig en doordacht, omdat we geen hulp hadden van de motor.” Via de KNRM Helpt-app nam Egbert contact op met het KNRM Helpt Assistentie Centrum (KAC). De reddingboot was op dat moment in Harlingen voor onderhoud, maar omdat ze langzaam richting de haven van West-Terschelling zeilden, konden ze wachten tot de boot was teruggekeerd.
Reddingsactie van dichtbij
“Het was bijzonder om zelf te ervaren hoe de KNRM werkt. Hoe snel je geholpen wordt en hoe professioneel het gaat.” Een opstapper kwam aan boord en de Lemsteraak werd veilig naar binnen gesleept. Er was geen plek in de haven, dus ze mochten aan de steiger van het reddingstation liggen. “We dronken een biertje met de bemanning en hoorden dat ze de nacht ervoor hadden doorgehaald voor een zoekactie naar een vermiste jongen. Toen voelde ik me hélemaal bezwaard. Maar ze piepten of kraakten niet.” De groep mocht nog anderhalve dag aan de steiger blijven tot de reparatie was uitgevoerd. “We zagen hoe zo’n reddingstation werkt, hoe vaak ze uitrukken. Heel bijzonder om dat van dichtbij mee te maken.”
De boosdoener bleek uiteindelijk een kapotte startaccu. “Precies daarom vervang ik onderdelen ruim op tijd. Bij een accu weet je simpelweg nooit wanneer hij ermee stopt. Mijn oproep aan verhuurbedrijven: doe hetzelfde. Bij ons ging het goed, omdat wij rustig bleven en wisten wat we moesten doen. Dat is niet altijd vanzelfsprekend.”
