“We mochten niks doen, dat was het zwaarste onderdeel”
Een melding van een man overboord. KNRM vrijwilliger Bregje vaart naar de haven waar haar ouders hun boot hebben liggen. Zullen zij het zijn? Even later ontdekt ze dat het slachtoffer iemand is die ze goed kent. Maar wanneer ze wil helpen, mag ze niets doen.
Zullen het mijn ouders zijn?
De bemanning van KNRM Enkhuizen is bezig een boot met motorstoring naar de haven te slepen als er een nieuwe melding binnenkomt: man overboord.
“Ik werd gesommeerd om die boot snel tegen de kant te zetten, want we moesten naar een andere actie. Ik heb die mensen nog een hand geschud en ben meteen aan boord gestapt.”
De reddingboot vertrekt met volle vaart richting de haven waar Bregjes ouders hun boot hebben liggen.
“De adrenaline schoot ineens omhoog, want we voeren richting de steiger waar mijn ouders al jaren hun boot hebben liggen. Even dacht ik: het zullen toch niet mijn ouders zijn?”
De reddingboot slaat gelukkig een andere steiger in. Maar wat Bregje daar aantreft, zal haar nog lang bijblijven.
We wilden helpen, maar mochten niets doen
Het slachtoffer ligt tussen wal en schip. Bregje rent er direct naartoe.
“Ik riep nog naar de rest van de bemanning dat we touwen nodig hadden om hem uit het water te halen.”
Maar de redders moeten stoppen. De man blijkt al sinds de vorige avond vermist en is hoogstwaarschijnlijk overleden. Om verdachte omstandigheden uit te sluiten, moeten eerst de politie en een speciaal duikteam komen.
Dan hoort Bregje een bekende naam
Terwijl de bemanning wacht, hoort Bregje van een vriend dat zij het slachtoffer kent. Het blijkt een goede vriend van haar te zijn.
“Er ging op dat moment van alles door mijn hoofd. Ik wilde meteen zijn zoon bellen, maar dat kon natuurlijk niet.”
“Dit soort situaties is waar je altijd een beetje bang voor bent, omdat je acteert in je eigen omgeving.”
Wanneer de vrouw en dochter van de man onderweg blijken, gaat Bregje naar het boothuis om hen op te vangen.
“Het was fijn dat ze daar iemand troffen die ze kenden.”
Een reddingsactie die je niet loslaat
Na afloop praat de bemanning uitgebreid na op het reddingstation. Later betrekt de familie Bregje bij het rouwproces.
“Dat vond ik heel prettig. Ik heb veel met hen kunnen praten. Dit zijn acties die je bijblijven.”
Zelfs de vertrouwde haven voelt een tijdlang anders.
“Het voelde aan als een gure plek, maar dat is inmiddels weer helemaal verdwenen.”
Waarom Bregje toch steeds weer uitvaart
Ondanks deze ervaring blijft Bregje zich inzetten voor de KNRM.
Ze denkt terug aan een andere reddingsactie, waarbij opvarenden van een zeilboot in paniek waren geraakt door motorpech.
“Alleen al door bij ze aan boord te stappen, zie je ze weer op adem komen. Je geeft ze een gevoel van veiligheid.”
Wat begon met een verlangen naar spanning, groeide uit tot iets groters.
“In het begin trok vooral de spanning mij aan. Maar toen ik een tijdje bij de KNRM zat, merkte ik dat het groepsgevoel en het hebben van een belangrijke functie in de gemeenschap minstens zo belangrijk voor me zijn geworden.”
Deel dit bericht
Gerelateerde blogs
Jouw donatie maakt het verschil
Jouw steun zorgt voor goed opgeleide vrijwilligers, betrouwbare reddingboten en veilige inzetten.
Samen redden we levens.


