“We mochten niks doen, dat was het zwaarste onderdeel”

“Zullen het mijn ouders zijn? Mijn adrenaline schoot omhoog.”

Tijdens een reddingsactie voor een boot met motorstoring wordt de bemanning van KNRM Enkhuizen ineens weggeroepen voor een nieuwe, dringende melding: man overboord. De reddingboot met aan boord opstapper Bregje vaart met volle vaart naar de haven waar haar ouders hun boot hebben liggen. Zullen zij het zijn? Dan blijkt het slachtoffer een goede vriend van haar te zijn.

Een dringende melding: man overboord

De bemanning is net bezig een boot met motorstoring naar een andere haven te slepen als er commotie ontstaat aan boord. “Ik werd gesommeerd om die boot snel tegen de kant te zetten, want we moesten naar een andere actie. Ik heb die mensen nog een hand geschud en ben meteen aan boord gestapt.”

Als ze met volle vaart onderweg gaan naar de andere haven, wordt duidelijk waar het om gaat. “Iemand zei: man overboord. Toen besefte ik dat we een persoon in het water zochten. De adrenaline schoot ineens omhoog, want we voeren richting de steiger waar mijn ouders al jaren hun boot hebben liggen. Even dacht ik: het zullen toch niet mijn ouders zijn? Maar we sloegen een andere steiger in en toen zakte dat gevoel weer wat.”

Het slachtoffer blijkt een bekende

Bij aankomst blijkt het slachtoffer tussen wal en schip te zijn geraakt. “Iemand stond erbij, dus we hadden hem gelijk in het vizier. We legden de reddingboot aan en ik ben ernaartoe gerend. Ik riep nog naar de rest van de bemanning dat we touwen nodig hadden om hem uit het water te halen.”

Maar dan komt het bericht dat de bemanning niets mag doen. “De persoon werd al sinds de avond ervoor vermist en was hoogstwaarschijnlijk niet meer in leven. Om verdachte omstandigheden uit te sluiten, moesten eerst de politie en een speciaal duikteam komen. Dat onderdeel was heel zwaar. We wilden zo graag helpen en we stonden daar maar niets te doen.”

Terwijl de bemanning wacht, wordt het Bregje duidelijk wie het slachtoffer is. “Een vriend van mij zei ineens: jij kent hem ook wel, en noemde zijn naam. Er ging op dat moment van alles door mijn hoofd. Ik wilde meteen zijn zoon bellen, maar dat kon natuurlijk niet. Dit soort situaties is waar je altijd een beetje bang voor bent, omdat je acteert in je eigen omgeving.”

Terwijl de bemanning wacht op de politie en het duikteam, zijn de vrouw en dochter van het slachtoffer al onderweg. “Ik ben naar ons boothuis gegaan om hen op te vangen. Het was fijn dat ze daar iemand troffen die ze kenden.”

Een reddingsactie die je bijblijft

Achteraf is er binnen het reddingstation en met de ambulanceverpleegkundige die hen begeleidt uitgebreid nagepraat. Bregje wordt later ook door de familie meegenomen in het rouwproces. “Dat vond ik heel prettig. Ik heb veel met hen kunnen praten. Dit zijn acties die je bijblijven.”

In de beginperiode voelde een donkere haven voor Bregje 's avonds ineens minder prettig aan. “Het voelde aan als een gure plek, maar dat is inmiddels weer helemaal verdwenen.”

Iets kunnen betekenen voor anderen

“Wat mij drijft om dit vrijwilligerswerk te doen, is vooral dat je iets kunt betekenen voor anderen. Onlangs hadden we een actie waarbij de mensen in totale paniek waren op een zeilbootje, omdat de motor het had begeven. Alleen al door bij ze aan boord te stappen, zie je ze weer op adem komen. Je geeft ze een gevoel van veiligheid. In het begin trok vooral de spanning mij aan. Maar toen ik een tijdje bij de KNRM zat, merkte ik dat het groepsgevoel en het hebben van een belangrijke functie in de gemeenschap minstens zo belangrijk voor me zijn geworden.”