“Levenloos was hij niet, maar zo zag het er wel uit”
Op een dag in april rond 4 uur 's middags krijgt de bemanning van KNRM Vlieland een Prio 1 melding voor een medische evacuatie vanaf een veerboot. Een peuter van ongeveer 2,5 jaar met een zeldzame kinderziekte komt na een zware aanval niet meer bij. Samen met twee artsen die toevallig aan boord zitten en de medic en reddingzwemmer van de kustwachthelikopter weet KNRM opstapper Brent (27) het jongetje stabiel te houden tot de hijs. “Levenloos was hij niet, maar zo zag het er wel uit.”
Medische evacuatie vanaf de veerboot
Binnen 5 minuten na de melding is de reddingboot vertrokken, met heel weinig informatie. “Onderweg hoorden we dat ook KNRM Terschelling West en de kustwachthelikopter gealarmeerd waren. Na enig overleg met de schipper van de veerboot mochten we aan boord, nog voor de helikopter er was. Aan boord bleken toevallig twee artsen aanwezig, onder wie een kinderarts. Die hadden alles al gemonitord en genoteerd: hartslag, ademhaling, wat ze al hadden toegediend. Voor ons was dat medisch gezien heel prettig, omdat we dat niet meer hoefden te doen.”
Medic en reddingzwemmer komen aan boord
Dan arriveert de kustwachthelikopter en zet de medic en de reddingzwemmer aan boord van de reddingboot. “Toen werd het voor mij ineens heel druk. Ik stuurde twee opstappers naar de veerboot om het dek klaar te maken voor de hijs. Zelf hielp ik met het mixen van een medicijn dat uit drie verschillende potjes samengesteld moest worden, uit een tas met zo'n honderdvijftig ampullen. Dat had ik nog nooit gedaan.”
De opstappers op de veerboot maken het zonnedek leeg, waarna het jongetje in een speciale kinderbrancard samen met zijn moeder de helikopter in wordt gehesen. “Ze vlogen eerst naar Terschelling, waar een traumahelikopter met een gespecialiseerde kinderarts klaarstond. De kustwachthelikopter heeft vervolgens de vader opgehaald om hem naar het ziekenhuis te brengen. Dat was heel bijzonder.”
Handelen op de automatische piloot
Brent handelt door zijn ruime ervaring op de automatische piloot. “Je denkt niet na, je handelt gewoon. Maar je weet ook dat je maar beperkt kunt inschatten wat er precies aan de hand is bij zo'n jong kind met zo'n zeldzame aandoening. Dat maakt het ook lastig. Daarom waren we ontzettend blij met de artsen die alles al hadden vastgelegd. Deze informatie konden we in één keer doorgeven aan de medic van de Kustwacht.”
Na afloop in het boothuis praat de bemanning er met een kop koffie over na. “Wat ik meemaak in de ziekenboeg is anders dan wat de schipper op de brug meemaakt. Door erover te praten, kun je ervan leren. Iedereen besefte dat we hadden gedaan wat we konden en dat het eigenlijk niet beter had gekund. Daar mag je dan best trots op zijn.”
Mensen helpen als KNRM opstapper
“Dit soort acties is wat mij drijft om opstapper te zijn. Aan de ene kant heb ik actie nodig. Ik moet met mijn handen in het vuur zijn en ik weet dat ik dán op mijn best kan handelen. Aan de andere kant houd ik van mensen helpen. Deze combinatie maakt dat de KNRM voor mij een fantastisch mooie hobby is. Als de pieper gaat en je op volle adrenaline een actie draait en die mensen zijn achteraf zó dankbaar, dan weet je waarvoor je het doet. Je helpt mensen, en dat is het.”
