Brent is vrijwillige redder bij de KNRM
Brent (27) is opstapper bij KNRM Vlieland en groeide op het eiland op als een waterrat. Hij was vroeger fanatiek wedstrijdzwemmer en met een vader die al bijna 30 jaar bij de KNRM zit, kon hij niet achterblijven. Op zijn 18de schreef hij zich meteen in als vrijwilliger. Wat hem drijft, is een combinatie van actie en het helpen van mensen. “Ik moet met mijn handen in het vuur zijn, dan handel ik op m’n best. Daarnaast houd ik van mensen helpen. Vanwege die combinatie is de KNRM voor mij een fantastische hobby.”
Hoe kwam je met de KNRM in aanraking?
Ik ben van kinds af aan echt een waterrat. Vroeger was ik wedstrijdzwemmer en ging ik elk weekend van Vlieland naar het vasteland voor wedstrijden en trainingen. Op het eiland groei je daarnaast op met de zee. Mijn vader zit al bijna 30 jaar bij de KNRM, dus daar vrijwilliger worden, lag voor de hand. Tot mijn 10de had ik weinig besef van wat mijn vader precies deed bij de KNRM. Hij is bovendien een man van weinig woorden, dus we hadden geen idee wat hij nou daadwerkelijk op het water uitvoerde. Wel hebben we op Vlieland op school de traditie dat alle kinderen in groep 8 als afscheid een keer mee mogen varen met de KNRM. Dat is natuurlijk ook om het jonge bloed een beetje enthousiast te maken. Ze gooien je gewoon het water in. Dan ben je snel aangestoken.
Waarom besloot je je aan te melden als redder?
Van mijn 14de tot 17de ben ik van het eiland af geweest voor school. Maar toen ik terugkwam en 18 jaar werd, heb ik me meteen ingeschreven en ben ik gaan meelopen. Je hoort vooraf wel verhalen, maar dan ervaar je vanuit je eigen perspectief hoe het is. Ik vond het spectaculair. Bootje varen was mijn hobby en als je, zoals ik, van mensen helpen houdt dan heb je aan de KNRM een fantastisch mooie hobby. Die combinatie is wel de reden dat ik erbij zit.
Hoe combineer je het vrijwilligerswerk met je werk?
Op de werkvloer, de fietsverhuur van mijn vader, heb ik het privilege dat als de pieper gaat, ik altijd weg kan. In het begin was dat soms lastig, want dan gingen er zomaar vier man tegelijk van de werkvloer, dan kon de winkel wel op slot. Tegenwoordig zijn alleen mijn vader en ik nog bij de KNRM, dus we kunnen zo goed als altijd samen weg.
Het is heel bijzonder om samen met mijn vader te werken én te varen. We kennen elkaar van binnen en buiten en dat is voor het werk bij de KNRM ontzettend belangrijk. Je moet blind op elkaar kunnen vertrouwen. Bij bijna elke actie die we uitvaren, staan we samen aan boord. Hij achter het roer als schipper, ik meestal op het achterdek. Dat blinde vertrouwen heb ik met veel vrijwilligers op het reddingstation, maar vader en zoon gaat toch net even wat verder.
Hoe was het om de opleiding te doen?
Gedurende de jaren heb ik alle benodigde diploma’s behaald: vaarbewijzen, EHBO-certificaten, de HUET-training (Helicopter Underwater Escape Training), et cetera. Als kers op de taart krijgen we de trainingsweek SAR Craft Operations in IJmuiden. Dat was een superweek, ik heb er enorm van genoten. Je leert bovendien mensen van andere reddingstations kennen. Elk reddingstation werkt nét iets anders. Leuk om die verhalen uit te wisselen.
Waar ben je goed in aan boord en waarin minder?
Door de jaren heen is het werk aan boord voor mij een automatisme geworden. Ik denk tijdens een actie niet meer na, ik handel gewoon. Daardoor kan ik nieuwe opstappers goed begeleiden. In de spanning van een actie kan ik ze precies vertellen wat ze moeten doen, ook al hebben ze zulke situaties nog nooit meegemaakt. Ik denk dat dat een gave is waar ik best trots op mag zijn.
Waar ik minder goed in ben, is achter het roer staan. Ik kan prima varen, maar ik moet actie hebben. Ik ben liever met mijn handen in het vuur dan dat ik alleen achter het roer sta. Ik weet dat ik dan op mijn best kan handelen.
Hoe is de sfeer aan boord?
Altijd goed. Bij serieuze acties, reanimaties of letsel, staat iedereen meteen op 200 procent scherp aan boord. Gaat het om een vastgelopen jachtje waarvan we van tevoren weten dat er geen haast bij is, dan wordt er ook gewoon een hoop gelachen. Een echt teamverband.
Wat vind je het allermooiste aan het werk bij de KNRM?
Het mooiste vind ik de dankbaarheid van mensen, hoe een actie ook afloopt. We hebben weleens acties gehad die slecht zijn afgelopen. Maar zelfs dan zijn mensen enorm dankbaar voor de hulp die je hebt geprobeerd te geven. Ze sturen een kaartje of komen op vakantie zelfs nog eens langs met bloemen en een paar kratjes bier. Dat is voor ons superfijn. Je hebt een prachtig team, een fantastische sfeer en alles wat je doet, doe je om te helpen. Dat mensen daar dan ook nog zo dankbaar voor zijn, dat is de kers op de taart.
