Bregje is vrijwillige redder bij de KNRM
Bregje is opstapper bij KNRM Enkhuizen en groeide op met zeilen. Via haar werk als havenmeester in Enkhuizen kwam ze in aanraking met de KNRM, waar ze in 2015 het eerste vrouwelijke bemanningslid van haar reddingstation werd. “In het begin trok vooral de spanning me. Maar uiteindelijk gaat het mij om mensen helpen en het gevoel dat je met een hecht team ergens voor staat.”
Hoe kwam je bij de KNRM terecht?
Ik ben van jongs af aan met zeilen opgegroeid, mijn ouders hadden een boot en we gingen er altijd mee op vakantie. Later ben ik fanatiek wedstrijdzeiler geworden en heb ik zeilles gegeven, voordat ik havenmeester werd in Enkhuizen. Een collega van mij zat bij de KNRM en dat leek me meteen heel leuk om te doen.
Waarom besloot je je aan te melden als redder?
Wat mij vooral trok was de spanning, je weet niet waar je op afvaart. Pas toen ik er al een tijdje bij zat, merkte ik dat het groepsgevoel en het hebben van een belangrijke functie in de gemeenschap minstens zo belangrijk voor me waren geworden. En natuurlijk het helpen van mensen. Je geeft mensen een veilig gevoel, alleen al door je aanwezigheid.
Toen ik mij aanmeldde waren er nog geen vrouwelijke bemanningsleden op het reddingstation. Dat maakte het in eerste instantie ingewikkeld. Uiteindelijk ben ik toch uitgenodigd. Het was in het begin voor iedereen wennen. Er hing een echte mannensfeer en ik denk dat ze een beetje bang waren dat die sfeer zou verdwijnen met een vrouw aan boord. Maar door het wedstrijdzeilen was ik al gewend om tussen de mannen te zijn. Ik ken die wereld en sta mijn mannetje. Al snel kwamen ze erachter dat ze zich niet hoefden aan te passen. Zo werd ik het eerste vrouwelijke bemanningslid op ons reddingstation. De eerste keer dat de pieper ging en ik naar het boothuis liep, vond ik echt te gek.
Hoe combineer je het vrijwilligerswerk met je werk?
In het begin was ik nog havenmeester. Dat was de eerste jaren heel goed te combineren. Inmiddels heb ik mij omgeschoold en werk ik als verpleegkundige op de spoedeisende hulp van een ziekenhuis in Amsterdam. Hier draai ik onregelmatige diensten. De uren die ik niet werk en mijn drie kinderen op school zitten, ben ik beschikbaar om mee te varen. Zodra ik richting werk rijd of de kinderen uit school zijn, meld ik me af. Mijn kinderen zijn nu 10, 8 en 5 jaar oud.
Hoe was het om de opleiding tot bemanningslid te doen?
Doordat ik als havenmeester al veel op het water zat, had ik met varen op de reddingboten met buitenboordmotor al veel ervaring. Nieuw voor mij waren omgaan met de marifoon, EHBO en sleepjes maken. Dat vond ik best spannend en niet mijn favoriete onderdelen. Maar het hoort er natuurlijk bij. Het belangrijkste was vooral veel uren maken en veel in het team aanwezig zijn. Aan de EHBO-training die we kregen, heb ik uiteindelijk mijn nieuwe baan te danken. Die training kregen we van een ambulanceverpleegkundige en ik dacht ‘zijn baan is ook heel gaaf’. En het helpen van mensen en de actie van de piepers was wat me al aansprak bij de KNRM. Dus heb ik me laten omscholen tot verpleegkundige op de spoedeisende hulp.
Wat is jouw kracht aan boord?
Sinds ik verpleegkundige ben, word ik bij medische situaties logischerwijs naar voren geschoven en coach ik de rest van de bemanning daarin. Verder heb ik geen vaste plek aan boord, iedereen kan in principe elke functie vervullen.
Hoe is de sfeer?
Heel hecht. De ploeg is door de jaren heen behoorlijk veranderd, maar het is nog steeds een hele leuke en hechte groep die voor elkaar klaarstaat. We lachen ontzettend veel met elkaar, ook om de minder spannende of juist heel stomme dingen die je meemaakt. Je weet dat je elkaar altijd kunt bellen, ook midden in de nacht.
Wat vind je het allermooiste aan het werk bij de KNRM?
Mensen helpen op het water en onderdeel zijn van zo'n prachtig team. Het is bijzonder om een groep mensen te hebben waar je blind op kunt vertrouwen en die net zo hard voor hetzelfde doel gaat.
Bregje is opstapper bij KNRM Enkhuizen en groeide op met zeilen. Via haar werk als havenmeester in Enkhuizen kwam ze in aanraking met de KNRM, waar ze in 2015 het eerste vrouwelijke bemanningslid van haar reddingstation werd. “In het begin trok vooral de spanning me. Maar uiteindelijk gaat het mij om mensen helpen en het gevoel dat je met een hecht team ergens voor staat.”
Hoe kwam je bij de KNRM terecht?
Ik ben van jongs af aan met zeilen opgegroeid, mijn ouders hadden een boot en we gingen er altijd mee op vakantie. Later ben ik fanatiek wedstrijdzeiler geworden en heb ik zeilles gegeven, voordat ik havenmeester werd in Enkhuizen. Een collega van mij zat bij de KNRM en dat leek me meteen heel leuk om te doen.
Waarom besloot je je aan te melden als redder?
Wat mij vooral trok was de spanning, je weet niet waar je op afvaart. Pas toen ik er al een tijdje bij zat, merkte ik dat het groepsgevoel en het hebben van een belangrijke functie in de gemeenschap minstens zo belangrijk voor me waren geworden. En natuurlijk het helpen van mensen. Je geeft mensen een veilig gevoel, alleen al door je aanwezigheid.
Toen ik mij aanmeldde waren er nog geen vrouwelijke bemanningsleden op het reddingstation. Dat maakte het in eerste instantie ingewikkeld. Uiteindelijk ben ik toch uitgenodigd. Het was in het begin voor iedereen wennen. Er hing een echte mannensfeer en ik denk dat ze een beetje bang waren dat die sfeer zou verdwijnen met een vrouw aan boord. Maar door het wedstrijdzeilen was ik al gewend om tussen de mannen te zijn. Ik ken die wereld en sta mijn mannetje. Al snel kwamen ze erachter dat ze zich niet hoefden aan te passen. Zo werd ik het eerste vrouwelijke bemanningslid op ons reddingstation. De eerste keer dat de pieper ging en ik naar het boothuis liep, vond ik echt te gek.
Hoe combineer je het vrijwilligerswerk met je werk?
In het begin was ik nog havenmeester. Dat was de eerste jaren heel goed te combineren. Inmiddels heb ik mij omgeschoold en werk ik als verpleegkundige op de spoedeisende hulp van een ziekenhuis in Amsterdam. Hier draai ik onregelmatige diensten. De uren die ik niet werk en mijn drie kinderen op school zitten, ben ik beschikbaar om mee te varen. Zodra ik richting werk rijd of de kinderen uit school zijn, meld ik me af. Mijn kinderen zijn nu 10, 8 en 5 jaar oud.
Hoe was het om de opleiding tot bemanningslid te doen?
Doordat ik als havenmeester al veel op het water zat, had ik met varen op de reddingboten met buitenboordmotor al veel ervaring. Nieuw voor mij waren omgaan met de marifoon, EHBO en sleepjes maken. Dat vond ik best spannend en niet mijn favoriete onderdelen. Maar het hoort er natuurlijk bij. Het belangrijkste was vooral veel uren maken en veel in het team aanwezig zijn. Aan de EHBO-training die we kregen, heb ik uiteindelijk mijn nieuwe baan te danken. Die training kregen we van een ambulanceverpleegkundige en ik dacht ‘zijn baan is ook heel gaaf’. En het helpen van mensen en de actie van de piepers was wat me al aansprak bij de KNRM. Dus heb ik me laten omscholen tot verpleegkundige op de spoedeisende hulp.
Wat is jouw kracht aan boord?
Sinds ik verpleegkundige ben, word ik bij medische situaties logischerwijs naar voren geschoven en coach ik de rest van de bemanning daarin. Verder heb ik geen vaste plek aan boord, iedereen kan in principe elke functie vervullen.
Hoe is de sfeer?
Heel hecht. De ploeg is door de jaren heen behoorlijk veranderd, maar het is nog steeds een hele leuke en hechte groep die voor elkaar klaarstaat. We lachen ontzettend veel met elkaar, ook om de minder spannende of juist heel stomme dingen die je meemaakt. Je weet dat je elkaar altijd kunt bellen, ook midden in de nacht.
Wat vind je het allermooiste aan het werk bij de KNRM?
Mensen helpen op het water en onderdeel zijn van zo'n prachtig team. Het is bijzonder om een groep mensen te hebben waar je blind op kunt vertrouwen en die net zo hard voor hetzelfde doel gaat.
