Eerste vrouwelijke KNRM opstapper ontmoet vrouwelijke opstapper van nu

Toen Corrie van der Haven in 1972 opstapper werd bij het Zeeuwse reddingstation Burgsluis, haalde ze wereldwijd het nieuws. Ze was de eerste vrouwelijke opstapper bij de KNRM. Vijfenveertig jaar later trad Charlotte van Regenmortel toe tot de bemanning van KNRM Neeltje Jans. Hoewel er tientallen jaren tussen hun eerste vaart zitten, blijken de overeenkomsten opvallend groot.

Al op de parkeerplaats van een restaurant aan het water vliegen de vragen over en weer. Corrie van der Haven (87) wil weten wat voor overlevingspak Charlotte draagt, terwijl Charlotte nieuwsgierig is naar hoe het reddingwerk er vroeger aan toeging.

Na de foto's, waarbij Charlotte Corrie voorzichtig ondersteunt op een glad stenen trapje omdat Corrie reuma heeft, verhuist het gesprek naar de keukentafel. Daar haalt Corrie herinneringen op aan het begin van haar KNRM tijd.

"Ik werkte als verpleegkundige en gaf les toen de bemanning van KNRM Burgsluis langskwam voor een korte cursus. Ik legde uit hoe ze een zuurstofapparaat moesten gebruiken. Meteen daarna vroegen ze of ik voortaan wilde meevaren. Dat was op 14 februari 1972. Die dag vergeet ik nooit meer."

Toch kon Corrie niet direct ja zeggen. Haar man werkte op een tanker in de Perzische Golf en zij wilde eerst zijn mening horen. Ze schreef hem een brief. Zes weken later kwam zijn antwoord.

"Als ik ooit in nood zou zijn of als ons schip iets overkomt, zou ik ook hopen dat iemand ons helpt."

Vanaf dat moment was Corrie opstapper. Opleidingen of certificaten waren er toen nog niet. Als er een melding binnenkwam, werd ze gebeld. Meer dan één woord was niet nodig.

"'Varen', kreeg ik dan te horen. Tweede stuurman Huub haalde mij altijd op. Zijn vrouw Francien bleef bij mijn twee zoons of nam ze mee naar haar eigen huis. Daarna gingen wij op weg naar de reddingboot President Jan Leis."

Corrie van der Haven in haar tijd bij de KNRM

IETS TERUGDOEN VOOR DE KNRM 

Ook Charlotte voelt zich al haar hele leven thuis op het water. Ze zeilde anderhalf jaar met haar partner de wereld rond en duikt en surft graag.

"Ik wilde graag iets terugdoen voor de KNRM, maar woonde te ver van een reddingstation. Toen ik projectmanager werd bij de Roompot Marina in Kamperland, kwam ik in contact met bemanningsleden van KNRM Neeltje Jans. Johannes Post vroeg mij: 'Kun je overdag weg?' Dat kon. Zo ben ik in februari 2017 begonnen als aankomend opstapper."

Net als Corrie begon Charlotte zonder KNRM opleiding, al beschikte ze wel over haar vaarbewijs en kon ze met de marifoon omgaan.

"Alle handen aan boord zijn welkom. Je leert veel in de praktijk. De benodigde opleidingen heb ik later natuurlijk alsnog gevolgd."

Waar Charlotte tegenwoordig een modern overlevingspak draagt, voer Corrie destijds alleen in een oliepak.

"En een reddingsvest", vult Corrie aan. "Geen kurken vest meer, maar een exemplaar met riemen waarmee we aan de reling werden vastgemaakt. En dan met windkracht 11 de zee op."

Charlotte lacht.

"De Oosterscheldekering was er toen natuurlijk nog niet. Vond u dat nooit spannend?"

"Soms was het spannend", antwoordt Corrie. "Maar bang ben ik nooit geweest."

VEEL OVEREENKOMSTEN

Ondanks het leeftijdsverschil herkennen de vrouwen veel van zichzelf in elkaar. Allebei hebben ze een grote liefde voor de zee, zagen ze veel van de wereld en voelen ze een sterke drang om anderen te helpen.

Ook delen ze een bijzondere positie: allebei waren of zijn ze de enige vrouw op hun reddingstation.

"Ik ben dat wel gewend", vertelt Charlotte. "In de zeil, duik en surfwereld zijn vrouwen ook in de minderheid. Ik voel me geen uitzondering."

Corrie herkent dat.

"Ik heb nooit problemen gehad. De mannen hebben me vanaf het begin geaccepteerd."

Ze wijst naar een foto in de kamer.

"Ik mocht ooit bloemen aanbieden aan koningin Juliana. Ze keek me aan en zei: 'U bent heel anders dan ik had verwacht. Ik dacht dat ik een kenau zou ontmoeten, maar u bent een mooie vrouw.'"

BLOEMEN STROOIEN

Op de vraag welke reddingsactie hen het meest is bijgebleven, hoeft Corrie niet lang na te denken.

"Mijn allereerste inzet, in april 1972. Op een vissersboot was een lier geknapt. Een jonge matroos van twintig had een zwaar verbrijzelde arm. Ik was bang dat hij die zou verliezen. Dankzij mijn opleiding voor de operatiekamer wist ik hoe ik hem moest verzorgen totdat hij naar het ziekenhuis in Rotterdam werd gebracht."

Bijna een jaar later ontving Corrie een bedankbrief.

"Schipper Kees Schot kwam ermee langs, ook namens die jonge matroos. Hij kon niet meer varen, maar hij had zijn arm behouden."

Charlotte luistert aandachtig.

"Wat een bijzonder verhaal."

Zelf denkt ze terug aan een grote zoekactie in december 2017.

"Het was ontzettend mistig. Ik weet nog dat ik dacht: je moet gek zijn om vandaag het water op te gaan. Die avond kregen we een melding dat drie sportvissers niet waren teruggekeerd naar hun hotel."

Er volgde een grootschalige zoekactie waarbij politie, Kustwacht, Rijkswaterstaat en brandweer betrokken waren.

"Het was ijskoud. Dan weet je eigenlijk al dat je niet meer op zoek bent naar overlevenden. Maar voor de familie wil je antwoorden vinden. Je wilt dat zij afscheid kunnen nemen."

Eén van de vissers spoelde aan op de kust. Een tweede werd gevonden terwijl hij zich nog had vastgeklemd aan de preekstoel van zijn boot. De derde man werd nooit gevonden.

"Met zijn dochter hebben we nog altijd contact. Toen het in december 2022 vijf jaar geleden was, kwam de familie langs en hebben we samen bloemen op zee gestrooid. Dat betekent veel voor mij."

DANKBAAR 

Corrie was ruim tien jaar actief als opstapper. In 1983 stopte ze, toen Burgsluis een nieuwe, snellere reddingboot kreeg.

Hoe kijkt ze terug op die periode?

"Dankbaar. Dat is het woord dat steeds bij me opkomt. Dankbaar dat ik dit werk heb mogen doen. Dankbaar dat we na iedere inzet weer veilig thuiskwamen. Het was een geweldige tijd."

In memoriam

Op 7 februari 2026 is Corrie van der Haven-Eikelenboom op 89-jarige leeftijd overleden.