HOME

Schipbreukelingen en bagage gered door een springnet

Ms Ecuador Brandaris

Ms Ecuador Brandaris

Wanneer een groot schip op zee in nood is en de bemanning moet direct van boord, dan is het voor een reddingboot moeilijk om mensen één voor één van een touwladder te halen. Daarom bedacht de KNRM in 1895 een zogenaamd springnet boven het dek van een stoomreddingboot. Tot 1968 zijn reddingboten gebouwd met zo’n karakteristiek net.

Toch zijn er relatief weinig mensen mee gered. Stel je maar eens voor dat je van een hoogte van vijf meter zou moeten springen in een net van 3 x 4 meter, dat bovendien meters op en neer en heen en weer danst. Het lijkt op een sprong van een stoel op een bewegende postzegel…. De meeste schipbreukelingen sprongen daardoor mis, raakten gewond of vielen tussen schip en reddingboot.
Het springnet werd ook gebruikt om eerst de bagage in te gooien. Als er veel plunjebalen in zee belandden durfden de eigenaren daarna natuurlijk niet meer te springen en moesten ze alsnog van de touwladder worden geplukt. Dat duurde soms uren. Reddingen waren in het verleden knappe staaltjes stuurmanskunst van de reddingbootbemanningen.

Het springnet is tegenwoordig geen onderdeel meer van de reddingboot. Als mensen van een groot en hoog schip gered moeten worden is een helikopter meestal de beste oplossing. En als dat niet kan kunnen de schipbreukelingen beter in zee springen en daaruit opgevist worden door de reddingboot.

DEEL DIT BERICHT