Hans van Lenten

Corry van der Haven-Eikelenboom

Gevoel úit, verstand áán en je best doen…

Hans van Lenten (38) is mede-eigenaar van Jansen Transport en sinds 2002 bemanningslid van de reddingboot van Urk. Op 24 september was hij met de reddingboot Willemtje als eerste ter plaatse, nadat de Urker botter UK 12 in aanvaring was gekomen met een cementtanker. Het ongeluk eiste één slachtoffer. “Je voelt je machteloos, maar je hebt geen tijd voor emoties. En belangrijker: je doet gewoon je best!”
 
Toen Van Lenten zijn chauffeursbestaan opgaf voor een baan aan de wal, meldde hij zich aan voor de reddingboot. “En kies je voor dat werk, dan moet je niet denken dat het altijd ‘lang leve de lol’ is. Het reddingwerk heeft ook zijn moeilijke kanten”. De Urker reddingbootbemanning kan er inmiddels volop over meepraten. Een botsing dwars door de reling van de Ketelbrug, een aanvaring tussen een tanker en een jacht, een overboord geslagen binnenvaarder, een brandweerduiker, een zwemmer nabij Lemmer, het bekende incident met een auto op de Ketelbrug: allemaal recente voorvallen met fatale afloop. En toen volgde op 24 september opeens die fatale aanvaring.
 
“We zaten nog in het boothuis, na een oefening met andere hulpdiensten, toen de pieper ging. ‘Man overboord’, luidde de melding. De grote reddingboot werd verzocht te wachten met uitvaren, totdat GGD en brandweerduikers aan boord waren. Rein Snoek, Piet Snijder en ik vlogen direct weg met de reddingboot Willemtje”.
 
Onderweg naar de opgegeven positie hoorden de redders dat het ging om een Urker botter. “Dan weet je dat het waarschijnlijk Urkers zijn die in nood verkeren, maar ik had geen idee wíe het waren”. De reddingboot schoot langszij de UK 114, die getuige was geweest van de aanvaring. “Daar aan boord zaten familieleden van de twee opvarenden van de inmiddels gezonken botter. De mensen schreeuwden ons toe dat er waarschijnlijk nog iemand in de botter zat. Op zo’n moment schrik je. Alleen het puntje van de botter stak nog boven water uit en het dichtstbijzijnde toegangsluik zat minimaal twee meter onder water…”
 
“Rein ging te water, tegen beter weten in. Maar je wílt wat doen. Ikzelf zat aan het roer van de Willemtje en zette Piet af op de UK 114, om de familie bij te staan. De andere opvarende van de botter lag daar aan boord en werd verzorgd, totdat de reddingboot van Enkhuizen arriveerde. Die bracht de jongeman voor behandeling naar Lelystad”.
 
De reddingboot Kapiteins Hazewinkel bracht GGD en brandweerduikers ter plaatse. Toen ook die laatsten niets konden uitrichten, was de laatste hoop op een goede afloop verkeken. “Je voelt je machteloos, maar hebt geen tijd voor emoties. Er was een bok onderweg om het scheepje te bergen en wij besloten ter plaatse te blijven”. Toen de botter was gelicht, gingen Hans en Rein naar binnen om het slachtoffer te bergen. “Toen ik hem zag, wist ik meteen wie het was. We hebben onze jonge jongens een stapje laten terugdoen en toen de man uit het scheepje gehaald. Daarbij moet er een knop om. Gevoel úit en verstand áán”.
 
Enkele weken na het ongeval werd de reddingbootbemanning tijdens een oefenavond verrast door een zoon van het slachtoffer. “Die jongen kwam kado’s brengen. Was goed bedoeld en het feit dat de familie onze inspanningen waardeert, is mooi. Maar wij wilden geen kado’s na alles wat er was voorgevallen. De ‘afhandeling’ van incidenten laten wij liever aan het hoofdkantoor over; voor ons moet het boek zo snel mogelijk dicht…”

Help mee

Wat kan ik geven?