HOME

De KNRM heeft voor ons een bijzondere betekenis gekregen

Daniele Beukman

Daniele Beukman
Elk jaar verricht de KNRM ongeveer driehonderd zogenaamde ‘patiëntenvervoeren’ van de Waddeneilanden naar de vaste wal. Het vervoer op 25 februari 2010 was om meerdere redenen heel bijzonder.
 
 Slachtoffer Daniélle Beukman en haar ouders waren erg blij met de samenwerking tussen de diverse hulpdiensten.
 
Op het eiland had zich een ernstig auto-ongeluk voorgedaan. Eén passagier – Daniëlle Beukman (19) uit Wijk aan Zee – was er dusdanig ernstig aan toe dat zij met spoed naar de vaste wal moest worden vervoerd. De gealarmeerde traumahelikopter moest in Friesland aan de grond blijven vanwege dichte mist boven de Waddenzee. Gekozen werd voor vervoer met de Terschellinger reddingboot Arie Visser, terwijl de Harlinger reddingboot de Arie Visser tegemoet voer, met aan boord het traumateam van de helikopter. Enkele maanden na dato zijn Daniëlle en haar ouders de redders dankbaar voor hun snelle en professionele inzet.
 
Daniëlle: “We reden met een jeep op het strand toen we plots over de kop sloegen. Naar verluid zijn we drie keer rondgegaan, maar bij de eerste klap was ik al buiten bewustzijn. Ik werd door het zijraam naar buiten geslingerd en belandde in zee”. 
Enkele minuten na het ongeval werden de ouders van Daniëlle door de politie op de hoogte gesteld. Vader Henk: “We sprongen direct in de auto. Tweeënhalf uur hebben we gereden zonder een woord te zeggen. We wisten niet wat we zouden aantreffen, maar hadden wel gehoord dat er reddingboten hadden gevaren en dat er een helikopter was besteld. Dan weet je dat het ernstig is. Om die reden heb ik het gaspedaal tot de bodem ingeduwd en het niet meer losgelaten…”
 
Wat Henk en Ria in Groningen aantroffen, was een schim van de dochter die zij kenden. De lijst met verwondingen was letterlijk adembenemend: drie hersenkneuzingen, bloed tussen de hersenvliezen, inwendige verwondingen bij het linkeroor, uitwendig letsel aan het rechteroor, aangezichtsverlamming, een ingeklapte long, een dubbele bekkenfractuur en een gebroken pink. “Maar ze kon ledematen gebruiken en was in staat te praten. Dat gaf ons hoop”, zegt Henk.
 
Van de vaartocht met de reddingboot kan Daniëlle zich niets meer herinneren. Maar dat doet niets af aan de waardering die ze heeft voor de inzet van de bemanning. “Ik kende de KNRM, maar wist niet dat ze dit werk ook deden. Gelukkig maar. Omdat de heli niet vloog, was ik volledig afhankelijk van hun inzet”. Inzet die de mannen zelf het liefst afdoen als ‘taxiën’. Vader Henk: “Het is tekenend voor deze mensen. Ze zien zelf het bijzondere van hun werk niet in. Zij vinden hun eigen inzet vanzelfsprekend, terwijl die dat niet is. Zij hebben er mede voor gezorgd dat Daniëlle er nog is. De KNRM heeft voor ons een bijzondere betekenis gekregen…” 
 
 
DEEL DIT BERICHT