HOME

“Horen jullie dat? Dat is ónze Nikolaas…”

Familie Wijsenbeek

Familie Wijsenbeek

Reddingboot Nikolaas Wijsenbeek

Nikolaas Wijsenbeek is niet alleen de naam van een reddingboot, het is ook de naam van een complete reddingbootklasse. Nikolaas had nog een heel leven en een mooie zeiltoekomst voor zich toen hij in 1994 als tienerjongen het slachtoffer werd van een verkeersongeluk. “Die reddingboot heeft ongelooflijk veel positivisme gebracht in een verder inktzwarte periode”, zegt vader André. “En daarnaast leeft onze jongen op deze manier voort,” vult moeder Hetty aan. “Hij vaart nog…”

Zeilen heeft altijd een prominente rol gehad in het gezin Wijsenbeek. André en Hetty zeilen samen zo lang ze elkaar kennen. “André is de echte zeiler,” verduidelijkt Hetty. “Ik had de keuze: Het zeilen ook leuk gaan vinden of alleen thuis zitten. Ik koos voor het eerste en ben het enorm gaan waarderen.” Terwijl pa en ma het zeilen vooral zien als een vorm van ontspanning, daar kozen de zoons Simon en Nikolaas voor de sportieve uitdaging. Het gezin was elk weekend op stap, van wedstrijd naar wedstrijd.

Noodlottig
Een wedstrijd in Oostende werd het gezin noodlottig. Op de terugweg werden ze aangereden, waarschijnlijk door drugskoeriers. De daders reden door, een ravage achterlatend. André: “Ik was alleen bewusteloos, Hetty moest naar de IC worden vervoerd, bij het zeilmaatje van Nikolaas werd onder andere een zware hersenschudding geconstateerd en Nikolaas overleefde de aanrijding niet…”

Erfenis
“Tijdens de crematie van Nikolaas werden giften gevraagd voor de Redding Maatschappij, in plaats van bloemen”, vertelt André. Het was voor hem en zijn vrouw het begin van een serie (grote) schenkingen. “We waren al heel lang donateur van de KNRM en het leek ons een prachtig idee een reddingboot te schenken, alleen stond onze financiële situatie niet toe die wens in daden om te zetten”. Een erfenis veranderde in 2000 die situatie acuut. Ineens waren de mogelijkheden er wel.

Thuisgehaald
In gesprekken met de directie van de KNRM kwam naar voren dat de KNRM de wens had een nieuwe reddingbootklasse te ontwikkelen, speciaal voor de binnenwateren. “Dat sprak ons erg aan”, stelt André. De familie koos voor een periodieke schenking, wat de familie een maximaal belastingvoordeel opleverde, terwijl de KNRM de tijd kreeg zich te oriënteren op een goede scheepsklasse. Uiteindelijk werd gekozen voor de Mare-klasse, een beproefd Noors basisontwerp. André reisde tijdens de bouw van de Nikolaas Wijsenbeek mee af naar Noorwegen, terwijl Hetty na aankomst van het schip in Nederland de boot naar zijn eindbestemming bracht: het reddingstation Huizen. “Vlak voor aankomst werden we tegemoet gevaren door de reddingboten van Blaricum en Naarden. Ik vond dat heel emotioneel. Nikolaas werd thuisgehaald…”

Positivisme
Terugkijkend zien de ouders dat het schenken van de reddingboot Nikolaas Wijsenbeek twee belangrijke functies heeft gehad. “In de eerste plaats was en is het natuurlijk een In Memoriam van onze Nikolaas”, zegt Hetty stellig. “Daarnaast heeft die reddingboot enorm veel positivisme gebracht in een verder inktzwarte periode”, zo vult André aan. En dat positivisme duurt voort tot op de dag vandaag. “Het begon al vlak na de doop”, herinnert Hetty zich. “We lagen met ons schip in Medemblik, toen we op de marifoon de eerste noodmelding hoorden voor de Nikolaas Wijsenbeek. We hebben de hele actie meegeluisterd en riepen tegen de mensen in de box naast ons: ‘Horen jullie dat? Dat is ónze Nikolaas!’”

Omdat er inmiddels meerdere reddingboten van de Nikolaasklasse in gebruik zijn genomen, houdt het positivisme aan. Hetty: “We worden door de KNRM uitgenodigd om bij dopen en openingen te zijn. We voelen ons onderdeel van de KNRM-familie en dat voelt heel goed.” André noemt daarbij expliciet ook de rol van het reddingstation Huizen. “Dat zijn varensjongens. Relatiebeheer is niet hun werk. Juist daarom maakt hun geweldige betrokkenheid bij onze familie zo’n indruk op ons. Wij ervaren in Huizen een prachtige vorm van medemenselijkheid!”

DEEL DIT BERICHT