Valentijn klasse

 Omdat de Johannes Frederik klasse te zwaar bleek als strandreddingboot, zocht de KNRM naar een kleiner schip, dat lichter was, maar over dezelfde vaareigenschappen diende te beschikken.

Dat werd uiteindelijk de Valentijn, waarvan het prototype in 1990 in dienst werd gesteld. 

De oude strandreddingboten
Aangezien niet elke kustplaats over een zeehaven beschikte, werden in de overige plaatsen de reddingstations uitgerust met een reddingboot die vanaf het strand te lanceren was.

Van 1922 tot en met 1994 werkte de KNRM in totaal met dertien van deze zogenaamde motorstrandreddingboten. Gedurende die 72 jaar bleken de houten strandreddingboten uiterst zeewaardig, maar hun beperkte snelheid (8 knopen) was een belangrijke beperking.

De steeds groter wordende vraag om reddingboothulp, de opkomst van de recreatievaart en de voortschrijdende techniek vroegen om een nieuw ontwerp. Zeewaardigheid, manoeuvreerbaarheid, geringe diepgang en snelheid waren de sleutelwoorden bij de ontwikkeling hiervan.

Vanaf 2000 werd er een variant gebouwd. Het nieuwe type, dat Valentijn 2000 heet, is iets langer dan de ‘oude’ Valentijn. Daardoor is de werkruimte op met name het achterdek groter, maar ook het stuurhuis is comfortabeler voor de bemanning. Het nieuwe ontwerp heeft ook het vaargedrag van de Valentijn nog verder geoptimaliseerd. In tegenstelling tot ‘oude’ Valentijn is deValentijn 2000 geheel zelfrichtend.

In tegenstelling tot de Arie Visser-klasse en de Johannes Frederik-klasse is de Valentijn-klasse niet gebouwd om met elk denkbaar weertype te kunnen uitvaren.

Bij extreem slechte weersomstandigheden zal een Valentijn niet gelanceerd worden en de redding laten aan een nabij gelegen reddingstation dat is uitgerust met een zogenaamd all-weather schip.

Deze beperking geldt alleen op de Noordzee. Op de Waddenzee en het IJsselmeer zijn de Valentijns altijd inzetbaar.