Op zaterdag 21 november werden bij station Stellendam de trouwe donateurs ontvangen. Zij zijn al 50 jaar of meer donateur van de KNRM. De ontvangst vond plaats in restaurage De Zeemeeuw in Stellendam.
Deze keer waren het 4 personen met hun partner/begeleider, afkomstig uit Oude Tonge, Scharendijke, Bruinisse, en Rozenburg. Verder waren aanwezig schipper en enkele opstappers van zowel station Stellendam als Ouddorp. De mensen van Ouddorp hadden de Baron van Lynden meegebracht en het KHV (Kust Hulpverlening Voertuig). Ook aanwezig waren enkele leden van de Plaatselijke Commissie.
De donateurs werden welkom geheten door de voorzitter van de Plaatselijke Commissie, Cees Sinke, die na de koffie en gebak een toespraak hield over beide stations en hun werkgebied. Hierna werd een vaartocht gemaakt met de nieuwe reddingboot Antoinette bij mooi weer en glad water. Ook de Baron van Lynden voer mee en liet zien wat de boot allemaal kon, net als de Antoinette. Er werd ook nog een demonstratie man over boord gegeven. Daarna werden de sluizen en kotters in de haven bezichtigd waarna beide boten weer afmeerden. Na terugkomst in De Zeemeeuw was er een voortreffelijke maaltijd waar iedereen van genoot. Tenslotte volgde een dankwoord door Cees Sinke, en werd namens de gasten een dankwoord uitgesproken door de heer van der Linde uit Scharendijke. Hierna werd afscheid genomen en keerde iedereen huiswaarts.
Foto’s PR KNRM.
Van de heer van der Linde uit Scharendijke ontvingen wij ook onderstaand verhaal met een dankwoord em oproep.
50 jaar.
Nee, het gaat niet over een verjaardag, dat leeftijdstation is gepasseerd en ook niet over het huwelijk, dat komt nog. Het gaat over 50 jaar “Redder aan de Wal” van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. Nou en, zullen enkelen misschien denken, dat is toch niks bijzonders? Toch wel, want het toont de betrokkenheid bij een organisatie, die al 185 jaar (!) door “donaties” kan functioneren met als doel mensen in nood te redden. Veel indringender is echter, dat het in hoofdzaak vrijwilligers zijn, die bij nacht en ontij uitvaren om ons uit de penarie te helpen. Wat dat betekent, weet je, als je het een keer hebt meegemaakt en dan ben je doordrongen van het belang van het bestaan van deze organisatie. In 1959 voor mijn “oude heer” een reden, alvorens ik het zeegat zou uitgaan, om mij als “redder aan de wal” aan te melden. Ik denk nu, dat hij het ook deed om het blad “De Reddingboot” te ontvangen. Dat las hij van voor naar achter en terug. Het was toen de tijd van de beroemde verhalen van de schipper(s), van ondermeer de Insulinde, U weet wel die beroemde boot uit Oostmahorn, op de radio en in boekvorm “Woest maar kalm”.
Na mijn varenstijd, kwam de periode van de watersport en werd het donateurschap onverminderd voortgezet. En zo gebeurde het dat er een uitnodiging in de bus viel om op zaterdag 12 november 2009 naar het reddingstation Stellendam te komen. De uitnodiging werd in dank aanvaard en hoopte op een lekker weertje. De weerberichten en de weerkaarten werden met meer dan normale belangstelling gevolgd. Wind en regen zat, maar niet op de betreffende zaterdag, zo waren de vooruitzichten. En zo gingen wij met zijn tweetjes (na eerst nog een weerbericht via post Ouddorp te hebben beluisterd) naar Stellendam. Prachtig weer, lekker windje ( 4Bft), maar de richting was zuidelijk en dat betekende in het Slijkgat in de luwte. Op de bestemming aangekomen werden wij door leden van de plaatselijke commissie met koffie en gebak ontvangen. Gelukkig had ik van te voren even “het smoelenoverzicht” bekeken, zodat ik enkele gezichten herkende. Ook de bemanningen waren nieuwsgierig wie er nu weer zouden komen opdraven. Het was van de gezichten af te lezen, maar niet onvriendelijk, integendeel. Zelf waren wij ook benieuwd, wie er nog meer zouden komen. En warempel, er zat een bekende uit het bestuur van Schuttevaer en zo was er snel gespreksstof genoeg. Toen allen er waren, bleek het een gemêleerd gezelschap te zijn, die de (mossel)visserij, de binnenvaart, de grote vaart en de watersport vertegenwoordigden.
Natuurlijk moest de bijeenkomst met de nodige uitleg en de formele plichtplegingen beginnen. Net als de (meeste) bemanningleden, heb ik het niet zo op uiterlijk vertoon, dus mocht mijn wederhelft de insigne (KNRM 50 jaar) met de brief van de directie, in ontvangst nemen. De voorzitter van de plaatselijke commissie ook blij, want die kreeg een kus op beide wangen en dat had hij volgens mij niet verwacht. Daarna was het tijd voor actie, de bemanningen gingen zich klaar maken en ons gezelschap bracht nog even een kort bezoek aan het nieuwe bemanningsverblijf. Vergeleken met de oude, te kleine behuizing, was dit een forse sprong voorwaarts. Niet onvermeld mag blijven, dat er veel zelfwerkzaamheid in de afwerking is gaan zitten, want ja, ook zij moeten op de “kleintjes” letten. Toen allen op de nieuwe “Antoinette” (gedoopt 7 november 2009) waren gestapt, was het motoren aan en de trossen los. Wij werden naar buiten begeleid door de “Baron van Byland” (kortweg Baron genoemd en dat is een Atlantic 75). Buiten de havenhoofden ging het gas er op en volgden een serie manoeuvres, die de bestuurbaarheid en de wendbaarheid van de boten weergaven. De noodstop, waarbij de hekgolf via het achterdek oploopt en je tot je knieën in het water staat, werd achterwege gelaten. De schipper had het kennelijk met de aanwezige dames te doen. Stiekem hoopte ik dat naar de Maasvlakte 2 zou worden doorgevaren. Enerzijds om te zien hoever men daar was gevorderd, maar anderzijds om het gedrag van de boten in golven te zien en te ervaren. Helaas, het was ijdele hoop, want er ging een bemanningslid over boord en die moest weer netjes aan boord worden gebracht. Voor het zo ver was, moesten er eerst wat hoge golven worden gemaakt en toen ging het hek omlaag en langzaam achteruit er heen. Hierbij heeft de schipper via de intercom contact met een bemanningslid op het achterdek. Zelf kan hij de situatie via een camera op een scherm in de stuurstand zien en volgen. Het binnenhalen van de “drenkeling” was een fluitje van een cent, maar zou dat met echt slecht weer en hoge golven ook zo makkelijk gaan? Door het vele oefenen en praktijkervaring zal dat best wel goed gaan. Op de vraag van de “geredde” of ik ook voor drenkeling wilde spelen, heb ik maar ontkennend geantwoord. Ik voel mij niet zo thuis in een “slachtoffer” rol, bovendien was de watertemperatuur maar 11 à 12 graden. Hoewel de pakken waterdicht moeten zijn, was ik toch een beetje huiverig voor een onderdompeling. Zolang mogelijk aan boord blijven, had mijn vader mij destijds geïnstrueerd, vandaar. Op de terugweg naar de haven werd uitleg over de pakken, reddingvesten en alles wat daar bij hoort gegeven. Niet geweten, dat er nog zo veel (veiligheid)spullen in die pakken zitten. Vlak voor de haven werd doorgevaren naar de schuiven in de Haringvlietdam om daar nog enkele manoeuvres te maken. Wat een bouwwerk als je er vlak onder ligt! Daarna was het tijd om de haven op te zoeken voor een hap (kop snert, worst, brood met spek) en drank (bier, wijn naar behoefte). Met de verschillende leden werd na gepraat over gebeurtenissen, de stand van zaken, het nieuwe bemanningsverblijf en vooral de nieuwe boot. De schipper vertelde desgevraagd, dat ook hij benieuwd was of hij dit schip (28 ton en 18 ½ meter lang) op een golf kon houden. Ik twijfel daar niet aan, omdat ik een tijdje achter hem heb gezeten en met argusogen zijn bewegingen en handelingen heb gevolgd. Er kwam zelfs een moment, dat ik hem opzij had willen duwen, om zelf te sturen en te manoeuvreren. Hij zat echter tussen twee “kleine”, breedgeschouderde (of kwam dat door de pakken?) jongens in, dus maar niet gedaan. Overigens, die jongens hebben ieder een taak, één voor de communicatie en één voor de navigatie. “En ik” sprak de schipper, “ik stuur maar een beetje”. Ja, ja, ik zag een flauwe glimlach om zijn lippen en een twinkeling in zijn ogen en dat zei genoeg.
Naast de mooie momenten, maken de bemanningen ook minder leuke momenten mee. Vooral drenkelingen binnen brengen gaat niet in de kouwe kleren zitten. Uit de gesprekken bleek, dat men dan veel steun aan elkaar heeft, maar ook goed op elkaar let om er niet “onder door te gaan”.
Wat de mannen absoluut niet kunnen uitstaan, is iemand in nood redden, veilig binnenbrengen en dan zelfs geen “dank je wel” ontvangen. Er zijn er zelfs, die vragen waar ze een schadeclaim tegen de Maatschappij kunnen indienen, je moet maar durven. Destijds hadden wij daar aan boord een goede oplossing voor; de (ruim)vullingen schoonmaken (wat een smerig werk), of de ankerbak bikken (dat werd “tering” werk genoemd). Nadien zong men wel een toontje lager.
Al met al was het voor alle genodigden een geslaagde dag om zowel de bemanningen, als het materiaal aan het werk te zien. En wist u dat de meeste acties voor de watersporters worden ondernomen ( jaar 2007; 73% en 2008; 64% van het totaal)! Motorstoringen en navigatiefouten respectievelijk 49% (2007) en 33% (2008) , nemen het merendeel voor hun rekening. Denk dus niet, dat zal mij niet gebeuren, omdat ik toch maar op de Grevelingen blijf. In de Deltawateren maken de acties 16% en 14% van het totaal uit en dat is toch niet gering. Veel van de noodsituaties zijn een gevolg van menselijk falen, onachtzaamheid, of een misplaatst vertrouwen in zichzelf. De mensen van de KNRM staan dag en nacht klaar en varen altijd voor ons uit. Zij kunnen elke bijdrage van ons watersporters heel goed gebruiken. Dus leden, als u nog geen donateur bent, meldt U aan via www.KNRM.nl en laten wij met zijn allen zorgen dat geen overheidsbijdrage en dus inmenging noodzakelijk is. Het is al 185 jaar goed gegaan en dat moet de komende jaren/decennia zo blijven en ik ga op voor het 75-jarig donateurschap! Jullie ook?
Met vriendelijke groet,
Wim van der Linde
