Het is etenstijd, de piepers staan net af te koken als een andere pieper af gaat. Een snel “tot straks….bewaar maar een prakkie”, en weg is ze. Buiten waaien ‘de stukken uit de dijk’ en de regen striemt in het gezicht.
In het boothuis hijsen drie anderen zich al in hun overlevingspak.
“Al iets meer bekend? Ja, schip zinkende, 15 mijl noordwest”, en weg zijn ze.
Binnen drie kwartier zijn ze ter plaatse bij het zinkende schip. De zes opvarenden worden in twee runs van boord gehaald. Het schip lijkt verloren. Pompen heeft geen zin meer. Wég is het. Met alle hebben en houen.
Een uur later zijn ze terug aan de reddingbootsteiger. De geredden krijgen droge kleren en warme soep. Er wordt vervoer en onderdak geregeld. Een handdruk, een dankbare blik, en weg zijn ze. De redders praten nog even na. Een belletje naar huis. “We zijn er weer. Ik kom zo thuis”.
Thuis staat een warme hap klaar. Een beetje laat, een beetje lauw, maar het smaakt tien keer zo lekker…
Vrijwilligerswerk is onbetaalbaar
Bijna 1.000 mannen en vrouwen zetten zich in voor de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. Niet elke dag, maar wel heel veel dagen per jaar. Voor échte reddingen en dankbare hulpverleningen. Maar ook voor onderhoud aan het materieel en voor opleidingen en oefeningen om voorbereid te zijn.
De vergoeding die zij ontvangen bedraagt € 1,25 per uur en, als het meezit, een warme dankbare hand van iemand die geholpen werd. En juist om dat laatste is het de meesten te doen. Die ene succesvolle redding of die hulpverlening, die veel ellende had voorkomen, doet veel meer dan een paar euro’s in de bemanningpot. Die belangrijke drijfveer om vrijwilligerswerk te doen is van onschatbare waarde.
